news.am Հայաստանն ունի զգալի երկրաբանական ներուժ և հանքարդյունաբերության զարգացման համար անհրաժեշտ մարդկային ռեսուրսներ, սակայն միջազգային ներդրումներ ներգրավելու համար երկրին անհրաժեշտ է բարելավել երկրաբանական տվյալների որակը, ամրապնդել հանրության վստահությունը ոլորտի նկատմամբ և բարձրացնել իրավական համակարգի թափանցիկությունը։ Այս մասին հայտարարել է Wood Mackenzie ընկերության հանքարդյունաբերության և մետալուրգիայի ոլորտի խորհրդատվական ստորաբաժանման փոխնախագահ Վաել Ջաբերը՝ ելույթ ունենալով Mining Armenia Forum 2026 ոլորտային համաժողովում։
Նրա խոսքով՝ Wood Mackenzie-ի հետազոտության արդյունքները ցույց են տվել, որ ներդրողները դրական են գնահատում Հայաստանի երկրաբանական ներուժը, ինչպես նաև հանքարդյունաբերության ոլորտում աշխատանքի համար անհրաժեշտ կադրերի, գիտելիքների և մասնագիտական հմտությունների հասանելիությունը։ «Լավ նորությունն այն է, որ ներուժ կա, երկրաբանություն կա», — նշել է Ջաբերը՝ մատնանշելով երկրի սկզբնական առավելությունները։ Նրա խոսքով՝ Հայաստանը ունի այն հիմքը, որի վրա կարելի է զարգացնել ոլորտը։ Միևնույն ժամանակ, հարակից ուղղություններով երկրի հնարավորությունների գնահատականները միանշանակ չեն եղել։
Ամենախնդրահարույց գործոններից Ջաբերը առանձնացրել է երկուսը՝ երկրաբանական տվյալների բազայի ցածր որակը և հանքարդյունաբերության շուրջ ձևավորված հանրային համաձայնության վիճակը։ Առաջին հարցն անմիջականորեն կապված է այն տեղեկատվության հետ, որով պոտենցիալ ներդրողները առաջնորդվում են հանքավայրերը գնահատելիս և ներդրումների վերաբերյալ որոշումներ կայացնելիս։ Երկրաբանական տվյալների անբավարար ամբողջականությունը կամ որակը դժվարացնում են նախագծերի հեռանկարների գնահատումը և ավելացնում անորոշությունը այն ընկերությունների համար, որոնք դիտարկում են Հայաստանում գործունեություն ծավալելու հնարավորությունը։ Երկրորդ գործոնը վերաբերում է հանքարդյունաբերական բիզնեսի և հասարակության հարաբերություններին։ Ոլորտի զարգացման համար կարևոր է, որպեսզի դրա գործունեությունն ընկալվի որպես լեգիտիմ, իսկ նախագծերի իրականացման պայմաններն ու դրանց հետ կապված պարտավորությունները վայելեն հանրային վստահություն։
Միևնույն ժամանակ Ջաբերը շեշտել է, որ բացահայտված թերությունները չպետք է ընկալել որպես անհաղթահարելի սահմանափակումներ։ Նրա գնահատմամբ՝ դրանք ուղղություններ են, որոնցում հնարավոր է հասնել բարելավումների՝ նպատակային գործողությունների շնորհիվ։ Նա հույս է հայտնել, որ բացահայտված խնդիրների վրա հետևողական աշխատանքի դեպքում արդեն մեկ տարի անց նմանատիպ հետազոտության արդյունքները կարող են ցույց տալ բացասական գնահատականների թվի կրճատում և դրականների աճ։
Շարունակությունը՝ սկզբնաղբյուր կայքում
