hetq.am: «Սիսական» ջոկատի հրամանատար Աշոտ Մինասյանն այսօր՝ դեկտեմբերի 4-ին տեղի ունեցած ասուլիսի ժամանակ ներկայացրեց իր տեսակետը, թե ինչու սկսվեց պատերազմը, և ինչու հայկական կողմը պարտվեց պատերազմում:
Ըստ հրամանատարի՝ սա թշնամու համար պատերազմ սկսելու պատեհ առիթ էր, և այն սկսվեց 2 պատճառով:
«Երբ թշնամին տեսնում է, որ մեր երկրի ղեկավարը մեծամիտ է, ունակ չէ որևէ բան ղեկավարելու, պատեհ առիթ է փնտրում, որ կարողանա կատարել այն, ինչ 25-30 տարի իր ճակատին կրել է պարտության խարանը և այսօր պետք է իրագործեր իր ծրագիրը: Չկայացած գերագույն գլխավոր հրամանատարը պաշտոնների նշանակեց մարդկանց, որոնք ունակ չէին ղեկավարելու համապատասխան ոլորտները, սկսած՝ ռազմական, տնտեսական և քաղաքական ոլորտներից»,- ասաց Աշոտ Մինասյանը:
Պարտության մասին խոսելիս վերջինս հայտնեց, որ ամբողջ հանրապետությունում հնչում էին «հաթելու ենք», «հաղթում ենք» կոչեր, և այդ պոռոտախոսությունը սկսեց մեզ ուտել:
«Մեր գերագույն գլխավոր հրամանատար կոչեցյալը, ոչ ադեկվատ վիճակում լինելով, գուցե և հարբած, ինչպես լինում է հաճախ, հրաման է արձակում, որ եթե կարողանաք գրավել Լելե Թեփեն, կպարգևատրեմ ձեզ հերոսի կոչումներով: Անցնում են հարձակման, գնում, հասնում են մինչև ստանցիա Քյանթ-Հորադիզ արանքի խաչմերուկ: Երբ իրեն զեկուցում են, որ հասել են այնտեղ, մեկին գեներալի կոչում է շնորհում, երկուսին՝ հերոսի: Իր նպատակն այն էր, որ մեր ժողովրդին ներկայացնի, որ «դուք տվել եք Լելե Թեփեն, ես ազատագրել եմ»,- հայտնեց հրամանատարը:
Ըստ Աշոտ Մինասյանի՝ այդ մեծամտությունը, ինչպիսին կար գերագույն գլխավոր հրամանատարի մոտ, ձևավորվում է նաև գեներալիտետի մոտ.
«Ոգևորվելով այդ ամեն ինչից՝ նրանք սկսում են առաջանալ մինչև համապատասխան խաչմերուկ: Այդ ժամանակ իրավիճակը քննարկում եմ գեներալ Մանվել Գրիգորյանի հետ: Նա հարցնում է իրավիճակի մասին, արդյո՞ք մեր զորքերը հասել են տանկերի հետևից: Ես չներկայացնեմ, թե քանի տանկ ենք թողել թշնամուն, ինչքան զոհ ենք տվել այդտեղ, որովհետև արդեն բոլորիս է պարզ, թե ինչքան կորուստ կարող էինք ունենալ: Եթե զինվորը տանկերի հետ նույն տեղում չի գտնվում, ուստի տանկերը թիրախ են լինում թշնամու համար և այդպես էլ եղավ, և զորքը սկսեց ահավոր թափով նահանջել»:
Վերջինս նաև մտահոգված էր, որ փախչող զորքի հրամանատարին շնորհում են հերոսի կոչում, և ոչ ոք չի ասում՝ ինչպես է ստացվում:
Շարունակությունը՝ hetq.am-ում։
